هفت اصل طلایی برای جلوگیری از طلاق بر اساس دیدگاه آلن دو باتن
آمار بالای طلاق دلواپسی‌برانگیز است؛ بسیاری از زوج‌های جوان به سرعت از رابطه خود ناامید می‌شوند و تعداد زیادی از افراد ترجیح می‌دهند اصلا ازدواج نکنند، زیرا چشم‌انداز زندگی زناشویی را حتی با وجود عشق نیز روشن نمی‌بینند.
آیا عمده این جدایی‌ها ناشی از سوءتفاهم، عدم تفاهم و اختلاف نظر بین زوجین است؟ یا طرفین انتظارات بسیار زیادی از عشق دارند که برآورده نمی‌شود؟ روزنامه گاردین چند سال پیش برای بررسی این نارضایتی‌ها سراغ آلن دو باتن، نویسنده سوئیسی کتاب مسیر عشق رفت و از منظر این فیلسوف مسئله را از زاویه‌ای دیگر کاوید.
ما انتظار داریم که عشق سرچشمه بزرگ‌ترین نشاط‌های ما باشد، اما عملا گاهی تبدیل به بدبختی ما می‌شود. رنجی که از ورود به رابطه و سپس ترک آن می‌کشیم، جانکاه است.
آمار جدایی زوجین در بریتانیا نزدیک به ۵۰ درصد است و افرادی که از سر اجبار و به دلایلی در رابطه مانده‌اند، چون فعلا امکان ترک رابطه را ندارند، نیز چیزی نزدیک به ۴۰ درصد را تشکیل می‌دهند. مشکلات با سحر و جادو حل نمی‌شوند؛ اگر ریشه‌ها و علل را دریابیم می‌توانیم قدمی به جلو برداریم و از گمان تنها بودن خود بکاهیم.
مشکل آنجا آغاز می‌شود که ما با وجود همه آمار‌ها و اعداد و ارقامی که می‌شنویم، همچنان به قدرت عشق ایمان داریم و هیچ داده‌ای از هیچ منبعی نمی‌تواند ایمان ما به قدرت عشق را متزلزل کند.
هنگامی عاشق می‌شویم فکر می‌کنیم جدایی فقط مال دیگران است و به ما مربوط نمی‌شود. ما بر این باوریم که عشق شور و اشتیاقی است که از دل برمی‌خیزد و خودش راهش را آشکار می‌کند، هیچ به ذهن ما خطور نمی‌کند که عشق هم مهارتی است که باید آموخته شود.
همین انتظاری که از عشق داریم، همین که می‌خواهیم به مدد عشق و با چوب جادو همه گرفتاری‌هایمان را حل کنیم، بی‌آنکه بیاموزیم چطور عشق بورزیم، احتمالا در نهایت تبدیل به رنج و عذاب ما می‌شود.
از نظر آلن دو باتن عدم آگاه‌ی ما از توانایی‌های عاطفی و اینکه چطور دوست داشته باشیم و دوست داشته شویم، جهت‌ساز ناامیدی ماست. باید توانایی خود را در عشق‌ورزی به فرد دیگر بهبود ببخشیم و در این راه بکوشیم. ما برای ورود به یک رابطه و ماندن در آن وقتی آماده هستیم که بدانیم و بپذیریم که
۱- چیزی به نام رابطه کامل وجود ندارد
چیزی به نام عشق کامل وجود ندارد. هیچ‌کس صددرصد کامل نیست. هیچ‌کس حتی از نگاه فردی که عاشق و به کلمه کور است، کامل نیست. همه ما ایراد‌ها و عیب‌هایی داریم. همسر ما ممکن است گاهی کلافه‌مان کند، ممکن است گاهی زیاد غیر‌قابل انعطاف، تحریک‌پذیر و بدخلق شود. گاهی پیش می‌آید که اصلا قادر به فهمیدن شما نیست. خود شما هم دقیقا همین‌طورید.
بنابراین به جستجوی یک رابطه یا فرد صددرصد ایده‌آل و کامل نپردازید. همین که در کنار هم حس رضایت و نشاط کنید، برای وفادار بودن و ماندن در رابطه کفایت می‌کند. به لحظات شادی در کنار هم بودن فکر کنید و قدر آن را بدانید.
۲- تقصیر کار مهم همه دردسر‌ها عشق است نه معشوق
هنگامی در رابطه با مشکلی روبرو می‌شویم، بیش‌تر بر آنیم که تقصیر را فورا به گردن شریک رابطه‌مان بیندازیم. بالاخره فردی مسئول رنجش و درد ماست، و چه فردی در دسترس‌تر از همسرمان.
در همین جهت برای از بین بردن مشکل کوچک‌ترین تلاشی نمی‌کنیم، زیاد خودمان را خسته نمی‌کنیم، با بی‌صبری و کم‌حوصلگی رابطه را ترک می‌کنیم و می‌کوشیم این بار در آشکار کردن فرد کامل ایده‌آل‌مان به اشتباه نرویم.
چه بهتر می‌بود که ایده‌آل‌ها، انتظارات و نگاهمان به رابطه را اصلاح می‌کردیم و به جای اینکه همه مشکلات را به گردن معشوق بیندازیم، تقصیر کار واقعی، یعنی عشق، را می‌شناختیم و فهمیدن درستی از آن را به دست می‌آوردیم.
۳- زیاد زیاد باید که با شریک زندگی‌مان مهربان باشیم
هنگامی عاشق می‌شویم و زندگی مشترک را آغاز می‌کنیم، احتمالا حتی بدون اینکه بفهمیم، خواست‌ها و خواسته‌هایمان غیر‌منطقی می‌شوند. انتظاراتمان رنگ و بویی از خودخواه‌ی به خود می‌گیرند.
زندگی مشترک با عشق زندگی‌مان یعنی که او را بیش‌تر از هر فرد دیگری در دنیا دوست داریم و از بین بردن نیاز‌هایش را الویت زندگی‌مان می‌دانیم؛ یعنی این که بیش‌تر از هر فرد دیگری باید با او مهربان باشیم.
اما آنچه عملا و به عینه در زندگی مشترک دیده می‌شود چیزی غیر از این است. این هیولا‌های عاشق با هم زیاد نامهربانند و با گذر زمان بدتر هم می‌شوند.
شخصی که دوستش داریم و با او زندگی می‌کنیم اکنون درگیر ماموریت‌های اجتناب‌نا‌پذیری شده است که کم‌کم خسته‌اش می‌کنند. همسر شما اکنون مادر یا پدر شده است با بی‌شمار وظایفی که بر گردن دارد، خانه تبدیل به رستورانی شده است که هر آن باید آماده خدمات دادن باشد، نگهداری از بچه‌ها، فراهم کردن هزینه‌های زندگی، مدیریت مخارج و هزینه‌ها، و بی‌شمار ماموریت‌های خرد و کلان دیگر.
روشن‌تر بگوییم، بهترین معشوق ما اکنون شده است بهترین مشاور، آشپز، پرستار، مشاور مالی، راننده و شریک جنسی ما. شما به اتفاق هم خانواده‌ای راه‌اندازی می‌کنید، فرزندانی بزرگ و پرورش می‌دهید، تعطیلات می‌روید، تمایلات جنسی‌تان را بازدید می‌کنید؛ این شرح ماموریت‌های چنان سخت و پیچیده است که در هیچ بازار کاری لنگه ندارد!
پس با یکدیگر مهربان بودن حاصل فهمیدن این شرایط است. در این چنین وضعیتی عشق باید که تشکیل امنیت دهد، و فروتنی در روبرو یکدیگر و بخشش بیاورد.
همه
لرزش دست و دلم از این می‌بود که
عشق پناه‌ی گردد
پروازی نه
پناهگاه‌ی گردد
آی عشق آی عشق آی عشق
چهره آبی ات اشکار نیست
۴ – بیش‌تر از آنکه دوست داشته شوید، دوست بدارید و عشق بورزید
هنگامی داخل رابطه می‌شویم، زیاد انتظار داریم که همسرمان عاشق ما باشد. خود را در کنارش تا این مدت همان کودک دوران طفولیت‌مان می‌بینیم که عشق و پرستاری بی‌کوتاه والدین مدام نصیبش می‌شد؛ اما یادم باشد که ما چنان گرم نشاط و خرسندی بودیم که نمی‌فهمیدیم والدین‌مان چه زیاد زمان‌ها خشم و غضب یا اندوه و اشک‌شان را از ما مخفی می‌کردند.
اما توانایی عاطفی و بلوغ عاطفی در زندگی زناشویی به توانایی نشان داده است که در زندگی مشترک زناشویی باید بیش‌تر از آنکه دوست داشته می‌شویم، دوست بداریم تا زندگی با همه بالا و پایین‌هایش دوام بیاورد.
۵- بپذیرید که روابط زناشویی نیاز به مدیریت بالایی دارد
هنگامی غرق عشق و عاشقی هستیم، ناخودآگاه روابطمان را بر حسب عواطف می‌بینیم و پیش می‌بریم. اما آنچه یک زوج موفق را در زندگی پیش می‌برد، بیش‌تر از احساسات و عواطف، خرد است. زندگی زناشویی نسبت به یک کسب‌وکار زیاد پیچیده‌تر و مفصل‌تر است.
زندگی زناشویی می‌طلبد که فهرستی از کار‌هایی که باید انجام شوند، تهیه گردد و ماموریت‌ها، مسئولیت‌ها، مخارج، هزینه‌ها، بودجه‌ها به تفکیک آشکار باشند. هیچ‌کدام از این کار‌ها هیچ‌گونه جایگاه‌ی در چارت شغلی جامعه ندارند، حقوق، بیمه، مزایا و سابقه‌ای برای آن تعریف نمی‌شود. به این علت، افرادی که موظف به انجام آن‌ها می‌باشند، به گمان زیاد از آن‌ها رنجیده خواهند شد و حس می‌کنند که مشکلی در زندگی‌شان رخ داده است که ناچار شده‌اند خود را از نزدیک با آن‌ها دچار کنند.
با این حال، این ماموریت‌ها همان چیزی است که می‌طلبد واقعا عاشقانه در یک زندگی زناشویی پایدار انجام شوند.
۶- فهمیدن کنیم که رابطه جنسی و عشق همیشه همراه هم نمی‌مانند
دیدگاه عمومی این است که در زندگی مشترک عشق و رابطه جنسی مدام در کنار هم بمانند. اما برای تعداد زیادی این فقط بیش‌تر از چند ماه یا در بهترین حالت، یک یا دو سال بیش‌تر نمی‌پاید؛ و این تقصیر فردی نیست.
در طول زندگی زناشویی دغدغه‌ها تحول می‌کنند، مشکلات زیاد‌تر می‌شوند؛ پرورش یک نسل دیگر، مدیریت امور خانه، فراهم کردن بوجه برای هزینه‌ها و مخارج، و ریز و درشت دغدغه‌های ناگزیر همه آن‌ها جهت می‌شوند که میل و حس و روابط جنسی هم دچار تحول شوند.
باید هنگامی که قرار است در یک رابطه درازمدت دوام بیاوریم، می‌طلبد که به رضایت‌ها و خرسندی‌ها و خوشی‌هایمان نگاهی از زاویه‌ای دیگر بیاندازیم. تسلیم و رضا در برخی شرایط عبور از بحران‌ها را آسان‌تر می‌کند.
۷- با حقیقت روبرو شوید
انتظار می‌رود که فرد مناسب زندگی مشترک فردی باشد که با سلیقه، علایق و نگرش کلی ما به زندگی همانند خود ما باشد. ممکن است در کوتاه‌مدت درست به نظر برسد، اما در درازمدت اهمیت خود را از دست می‌دهد.
اختلافات ناگزیر ظاهر می‌شوند. فردی که واقعا برای ما مناسب‌تر است، فردی نیست که سلیقه‌های ما را به اشتراک بگذارد، بلکه فردی است که می‌تواند هوشمندانه و عاقلانه در مورد تفاوت‌های سلیقه‌ای مذاکره کند. ظرفیت بالایی برای تحمل تفاوت‌ها داشته باشد. سازگاری دستاورد عشق است و نباید پیش‌شرط آن باشد.
سخن پایانی
ما بیش‌تر در برهه‌های حساس و دشوار زندگی شکوه و شکایت می‌کنیم و از عشق می‌نالیم و آن را نیرنگی بیش نمی‌دانیم. احتمالا ما چندین بار و چندین بار بر سر جزئیات کوچک و پیش‌پاافتاده او گفت‌وگو می‌کنیم، احتمالا زمان زیادی است که سرگرمی و لذت، خرسندی و رضایتی وجود نداشته است. سختی‌ها نه تنها ما را به خودی خود آزار می‌دهند، بلکه می‌توانند برخلاف قوانین عشق حس بدی به ما بدهند.
این می‌راث رمانتیسم است، ایدئولوژی‌ای که ما را به این باور غیر‌سودمند می‌کشاند که عشق چیزی نیست که بتوان روی آن کار کرد، چون یک حس است و نه یک توانایی.
ما فقط باید تسلیم احساساتمان شویم تا روابطمان شکوفا شوند. در واقع برعکس این نوشته صادق است. ما باید عشق را همان‌طور که هر چیز مهم دیگری را مطالعه می‌کنیم، مطالعه کنیم.