ژنوم کوسه گرینلند دو برابر انسان؛ کلید عمر ۴۰۰ ساله در ترمیم دی‌ان‌ای
یک تیم بین‌المللی از دانشمندان در تلاش برای درک مکانیسم‌های طول عمر، نقشه ژنوم کوسه گرینلند را که در اقیانوس اطلس شمالی و اقیانوس منجمد شمالی زندگی می‌کند، ترسیم کرده‌اند. در سال ۲۰۱۶ تحقیقات نشان داد که این کوسه‌ها طویل‌ترین عمر در میان مهره‌داران را دارند و حتی تا سن ۱۰۰ سالگی به بلوغ جنسی نمی‌رسند.
در یک پیش‌چاپ علمی اخیر، محققان اعلام کرده‌اند که ۹۲ درصد دی‌ان‌ای این کوسه برای فهم مکانیسم‌ها و جهش‌های خاص پشت تاب‌آوری فوق‌العاده آن‌ها ترسیم شده است. این دانش می‌تواند راهی برای پیروی از این توانایی در انسان باز کند.
ژنومی دو برابر انسان با توانایی ترمیم خارق‌العاده
دانشمندان برای انجام این مطالعه بافتی از چند کوسه گرینلند که در آب‌های عمیق زندگی می‌کنند، با مجوز قانونی تهیه کردند. ژنوم این کوسه‌ها نه تنها دو برابر ژنوم انسان است، بلکه بزرگ‌تر از ژنوم هر گونه کوسه دیگری نیز می‌باشد. اگرچه رابطه مستقیم اندازه ژنوم با طول عمر هنوز ثابت نشده، اما محققان معتقدند این ویژگی به توانایی ترمیم دی‌ان‌ای مربوط است.
در کوسه گرینلند، نوع خاصی از ژن‌ها وجود دارد که به آن‌ها اجازه می‌دهد این عمر طولانی را داشته باشند. این ژن‌های پرشی که معمولا با بیماری‌های ژنتیکی مرتبط هستند، در این کوسه به نظر می‌رسد برای تکثیر تکامل یافته‌اند و اثرات مفیدی ایجاد می‌کنند. نویسندگان مطالعه معتقدند این ژن‌ها خود را کپی کرده و در توالی دی‌ان‌ای حرکت می‌کنند و این فرآیند روال پیری را کند می‌کند و صدمات را رفع می‌کند.
به گفته نویسنده اصلی مطالعه، اثر زیان‌آور این عناصر قابل انتقال نه تنها از بین رفته، بلکه ممکن است معکوس شده باشد تا یکپارچگی ژنوم در کوسه گرینلند حتی بهتر شود. به نظر می‌رسد راز طول عمر زیاد و کندی پیری در ترمیم دی‌ان‌ای نهفته است.
ترمیم دی‌ان‌ای کلید افزایش طول عمر انسان
کوسه گرینلند در جایگاه منحصر‌به‌فردی در درخت حیات قرار دارد و محققان حرکتی ژنتیکی در آن را مشاهده کرده‌اند که پیش از این هرگز دیده نشده بود. با وجود تفاوت‌های ژنتیکی بین کوسه‌ها، محققان تصمیم دارند دی‌ان‌ای کوسه گرینلند را بیش‌تر تجزیه‌وتحلیل کرده و با دیگر کوسه‌ها و ماهی‌ها مقایسه کنند تا کشف این راز را ادامه دهند.
دانشمندان در جستجوی راه‌هایی برای افزایش طول عمر انسان هستند. یک متخصص بیان می‌کند مقصد این است که ترمیم دی‌ان‌ای بهتری داشته باشیم. ما می‌توانیم ببینیم که آیا می‌توانیم داروی خاصی برای هدف قرار دادن این آنزیم‌های ژنومی به این روش طراحی کنیم یا خیر.