سبب تمایل به شیرینی بعد از طعمیه؛ dé ‘معده دسر
سبب تمایل به شیرینی بعد از طعمیه؛ dé ‘معده دسر’, هیچوقت نخوردید که بعد از وعده غذایی بزرگ، احساس سیر داشته باشید اما هنوز هم به یک تکه شیرینی یا دسر نمیتوانید مقاومت کنید؟ این احساس که بسیاری از ما آن را تجربه کردهایم، جای سوال دارد آیا واقعاً معده ما جا دارد یا مغז ما میشود؟
یک مطالعه جدید توسط دانشمندان از مؤسسه تحقیقات متابولیسم ماکس پلانک_ این سؤال را پاسخ داد و نشان داد که دلیل این رفتار، وجود نورونی خاص در مغز است که به آن معده دسر گفته میشود. در این مطالعه، موشهای آزمایشی پس از مصرف غذا کافی تا احساس سیر کنند، همچنان به é به سمت شیرینی کشیده شدند. محققان این رفتار را عجیب یافتند و تصمیم گرفتند تا فعالیت مغز این حیوانات را در این بررسی کنند.
نتایج نشان داد که نورونیهای POMC در هیپوتالاموس، که معمولاً ós غذا فعال میشوند و سیگنال سری هستم را میفرستند، یک مسیر دوم هم دارند. این نورونها، هنگام فعال شدن، علاوه بر فرستادن سیگنال سیر، به تالاموس پارا بطنی سیگنال میفرستند که منجر به انتشار هورمون -اندورفین میشود. به اندورفین، ترکیبی است که به مسار اپیودی مغز متصل است و احساس پاداش را.
این مسیر بهطور خاص پاسخگوی é شکر است و فقط وقتی که غذاهای شیرین مصرف میشوند، فعال میگردد؛ هنگام مصرف غذاهای عادی یا چرب، این مسیر ساکت میماند.،سرپرست مطالعه، توضیح داد از نظر تکاملی این منطقي است؛ شکر در طبیعت کم و است اما انرژی سریع میدهد. بنابراین مغز ما به است که شکر در دسترس باشد، مصرف آن را تشویق نماید. برای تأیید این فرضیه، محققان مسیر اپیودی را در موشها مسدود کردند.
نتیجه نشان داد که موشهای سیر شده قادر به در برابر شیرینی شدند. اما جالب است که این مسدود کردن، موشهای گرسنه را از استفاده از شکر منع نکرد؛ و به این معنی که این مسیر đặc به حالت سیر مرتبط است. برای بررسی این که آیا چنین مکانیسمی در انسان هم وجود دارد یا خیر، محققان یک شکری را به داوطلبان مینوشاندند وشاط ée همان ناحیه از مغز را که در موشها دیده شد، ثبت کردند.
این نشان میدهد که مسدود کردن این مسیر میتواند یک رویکرد نو برای مقابله با پرخوری و اغی باشد. افزود اگرچه امروز داروهایی وجود دارد که گیرندههای اپیودی را مسدود میکنند، اما اثر ı وزن از آنها کمتر از تزریقهای سرکوبکننده اشتها است. ما فرض میکنیم که ترکیب این داروها با سایر ها میتواند نتیجه بهتری داشته باشد، ولی برای این منظور نیاز به بیشتری است.
علاوه بر این، محققان تأکید کردند که فعالیت مغز تنها عامل نیست؛ سیگنالهای میکروبیوم روده نیز میتوانند بر این تاثیر بگذارند و را تحت تأثیر قرار دهند. این پژوهش در نشریه معتبر شده است و أبعاد درک ما از رابطهٔ غذا، مغز و رفتار غذایی را فراهم کرده است.