مغز در ماراتن: مصرف موقت میلین و امید تازه برای درمان اماس

مغز در ماراتن مصرف موقت میلین و امید تازه برای درمان اماس, تحقیقات جدید دانشمندان نشان میدهد که در طول دویدن یک ماراتن کامل، مغز برای تامین انرژی از لایه محافظ نورونها یعنی میلین استفاده میکند؛ با خبر خوب اینکه این فرآیند کاملاً معکوس و موقت است. مکانیزم مصرف میلین در شرایط متابولیکی سخت میلین مادهای چرب است که نورونها را میپوشاند و انتقال سریع سیگنالهای عصبی را تضمین میکند.

پژوهشگران متوجه شدند که وقتی ذخایر گلیکوژن بدن در دویدن ۴۲ کیلومتری خالی میشود، مغز به سراغ چربیها میرود و در این فرآیند میلینِ مغزی نیز به عنوان منبع انرژی مصرف میشود. بررسی تصاویر مغزی دوندگان تیم پژوهشی دانشگاه باسک و موسسه بیومگیون، مغز دوندگان را در سه بازه زمانی اسکن کردند ۴۸ ساعت قبل از مسابقه، دو هفته پس از آن و دو ماه بعد.

نتایج نشان داد که بلافاصله پس از ماراتن، سطح میلین در ۱۲ ناحیه از ماده سفید مغز — مرتبط با هماهنگی حرکتی، ادراک حسی و پردازش عاطفی — به طور قابلملاحظهای کاهش یافته است. بازیابی کامل در عرض دو ماه خبر خوب در اسکن دو هفته بعد آشکار شد میزان میلین به شدت افزایش یافته بود، هرچند هنوز به سطح قبل از مسابقه نرسیده بود. در بازه دو ماهه، مقادیر میلین به طور کامل به حالت طبیعی بازگردید.

این سرعت بازیابی شگفتانگیز، تمرکز اصلی محققان را به خود جلب کرده است. پنجره امید برای بیماران مبتلا به اماس بیماری اماس (MS) ناشی از تخریب میلین و آسیب به انتقال عصبی است. دانشمندان معتقدند اگر بتوانند مکانیزم طبیعی بازسازی سریع میلین در دوندگان ماراتن را رمزگشایی کنند، میتوان راهدرمانی برای بازگرداندن میلین در بیماران اماس یافت. این کشف افقهای تازهای برای درمان بیماریهای تحلیلبرنده باز میکند. آیا ماراتن خطرناک است؟

محققان تأکید میکنند این یافتهها به معنای خطرناک بودن دویدن ماراتن برای افراد سالم نیست؛ ورزش همچنان فواید فراوانی دارد. با این حال، برای کسانی که از پیش دچار بیماریهای تحلیلبرنده میلین هستند، شرکت در ماراتن میتواند زیانآورتر از سودمند باشد و باید با احتیاط و مشورت پزشک انجام شود.