۸ ویژگی’ال خودشیفتگان که باید بدانید

۸ ویژگی’ال خودشیفتگان که باید بدانید, شناخت ویژگیهای افراد خودشیفته میتواند به ما در جلوگیری از روابط صدمهزا و انتخاب روشهای مقابله سالمتر کمک کند. در دنیایی که رسانههای اجتماعی به تریبونی برای خودشیفتگی تبدیل شدهاند و شگفتانگیز بودن کلید طلایی موفقیت محسوب میشود، شگفتانگیز نیست که افراد خودشیفته اکنون بیشتر از پیش در میان ما حضور داشته باشند.

افزایش آگاهی عمومی از این اختلال، چه از طریق مشاورههای رواندرمانی و چه از طریق گفتوگوها، باعث شده است برچسب خودشیفتگی بهطور گستردهتری شود.

جلوتر از دیگران راه رفتن توصیف ویژگیهای مثبت خودشیفتگان کار سادهای نیست؛ چون معمولاً با صفاتی چون حس حقِّ جانبگیری، خودمحوری، تحقیر دیگران، رفتار تحمیلی، عدم پشیمانی و همبستگی همراه میشوند. این افراد تمایل دارند رهبر باشند؛ فردی که با فاصلهای واضح جلوتر از دیگران حرکت میکند و انتظار میرود دیگران بدون چاره و دلیل او بروند. اما پشت این رفتار، اغلب فردی با اعتماد به نفس ضعیف یا حس ناامنی مخفی است.

تجارب ı، بهویژه سختیهای دوران کودکی، میتوانند زمینهساز شدن چنین شخصیتیها باشند.شترک آنها، نبود عشق بیقید و شرط در سالهای کودکی است.

اگر در حین مطالعه این متن به خود بپرسید آیا من نیز خودشیفته هستم؟، احتمالاً نیستید؛ چون خودشیفتگان عموماً به این سؤال شک ندارند. این خودآگاهی، در واقع علامه سلامت روان شماست. خراب کردن موقعیتهای خاص برای خودشیفتگان، جهان باید حول محورهایب بگردد. این تنش برای دریافت تحسین و توجه، در جلسات جمعی—از عروسی تا تولد دوستان—موجب میشود تا بیش از حد صحبت کنند یا با، فضای را مسموم سازند.

آنها از رد شدن یا غافل قرارگیری به شدت میترسند و برای مقابله با این ترس، به رفتارهایی چون کنترلگرایی، انتقاد، خودبزرگبینی و خودستایی پناه میبرند.

برقراری رابط سالم با چنین شخصیتیها سخت است، به دلیل عدم آگاهی از رفتارهای خودشان؛ اما اگر اطرافیان با آگاهی و صبر با آنها برخورد کنند، تغییرات کوچک ولی مؤثری ممکن است حاصل شود. حسادت به فرزندان خود والدین خودشیفته از ویژگیهایی چون مهربانی، همدلی، فروتنی و حمایتگی بهرهمند هستند؛ اما خودشیفته صدمهدیده از موفقیت دیگران—از جمله فرزندانشان— آزرده میشود. برایشان دشوار است که دقت یا تحسین نصیب کسی جز خودشان گردد.

گاهی به نماد والد تبدیل میشود؛ اما اگر این فرزند با شکست مواجه شود، والد خودشیفته قادر به تحمل آن نیست و خشم و ناراحتی خود را بر فرزندان خود تخلیه میکند. در نتیجه، الگوهای Ná به نسل به�. برتری دادن به غریبهها به جای خانواده خودشیفتگان همواره سعی میکنند دیگران را تحتتأثیر قرار دهند؛ در آشنایی با افراد جدید، ازé lä و شوخطبعترین í خود استفاده میکنند. اما با خانواده که امکان شناخت دقیقتری دارند، این روش کار نمیکند.

مراجعان خودشیفته در جلسات رواندرمانی کمتر حضور مییابند؛ چون پذیرش خطا و فهماندن نقش خود در روابط برایشان دشوار است. بهجای آن، خانواده، دوستان یا همکاران این افراد بیشتر به جستجوی یارانی برای رهایی از روابط تخریبگر میپردازند. ناتوانی در جواب به سؤالات ساده خودشیفت معمولاً از پاسخ به سؤالاتی که ممکن است خود را ه سازد، فرار میکنند.

آنها خواهش دارند کنترل کامل مذاکره را در دست داشته باشند و هر سؤالی که این تعادل را بههم بزند، از طرق مختلف میکنند. بهعنوان مثال، اگر بپرسید چرا با برادرتم تماس نمیگیری؟ دلتنگت شده، ممکن است بگویند برادرم همیشه در دفتر است؛ همیشه جستجو به دنبال عذری برای انتقاد از من هستی. در اینجا نه فقط سؤال بیجواب میماند، بلکه شما متهم میشوید.

متخصصان این رفتار را گسلاییتینگ یا تحریف روانی مینامند؛ بلند سخن بگویید در جمع مطالعات نشان میدهد که نوجوانانی که خود را فرد مهم میدانند، از ۱۲ درصد در سال ۱۹۶۳ تا حدود ۸۰ درصد در ۱۹۹۰ افزایش یافته است. این رشد، خودارزش-ندی است که تا حدی طبیعی است؛ اما وقتی از حد مجاز عبور میکند، به مشکل تبدیل میشود.

برای خودشیفته، قرار گرفتن در مرکز توجه یک آرزو دائمی است؛ اما اگر کسی داستانهای شان را زیر سؤال ببرد یا بیיחסی نشان دهد، به شدت با خشم و مواجه میشود. هدیه خریدن وسواسگونه در آغاز روابط عاشقانه، خودشیفتگان بهطوری وسواسمحورانه با هدیه دادن و توجه بیش از حد، طرف مقابل را در با تورط میدهند؛ اما این اشتیاق Läً تقصیر دارد و بهسراست، به بازیهای روانی بدل میشود.

لازم است تا به صفات خاص این افراد آگاهی یابیم و مرزهای قوی برای خود dé کنیم. اگرچه تماس کامل با ممکن نیست، اما ضروری است که بهصورت مستمر از خود بپرسیم چه چیزی برای من ایمن و مثبت است؟ انفجارهای خشم بیعلت خودشیفتگان نسبت به انتقاد یا حتی بازخوردهای ساده، بسیار حساساند؛ در مواجهه با چالشهای کوچک، عکس العملهای شدید و حتی آمیز نشان میدهند. در موارد جدی، این خشم میتواند به اذیت روانی یا جسمی تبدیل شود.

برای ناجیان از این روابط، متخصصان اصول غیرمذاکرهá را تأکید میکنند فرد صدمهدیده باید ارزشهای درونونی خود را دوباره یابد و اهدافش را از نو ترسیم کند. بازآفرینی هویت و اعتماد به نفس، زمان و حمایت میطلبد، اما ممکن است. نارسیسم یک الگو رفتاری پیچیده و چالشبرانگیز است که در امروز، بهویژه تحت تأثیر گسترش رسانههای، واضحتر مشهود میشود.

شناخت علائم آن، رفتار آگاهانه با خودشیفتگان و حفظ مرز روانی فردی، گامهای ضروری برای نگهداری سلامت روان در تعاملات روزانه هستند.