تحلیل جدید دستان لوسی: انسان‌تباران پیش از هومو توانایی ساخت ابزار داشتند
تحلیلی تازه از ساختار دستان انسان‌تباران استرالوپیتساین نشان می‌دهد که این گونه‌های منقرض‌شده، پیش از ظهور اولین اعضای سرده هومو، از توانایی کنترل و حرکت دادن دقیق اجسام با دست برخوردار بوده‌اند. این یافته بر باور پیشین انسان‌شناسان مبنی بر عدم تناسب شکل دست استرالوپیتساین‌ها برای کار با ابزار چالش می‌کشد.
مدل‌سازی سه‌بعدی سه گونه استرالوپیتساین
نویسندگان مطالعه جدید، برای تعیین توانایی‌های دستی لوسی (استرالوپیتکوس آفارنسیس) و هم‌نوعانش، مدل‌های سه‌بعدی ماهیچه‌ها، تاندون‌ها، رباط‌ها و استخوان‌های دستان سه گونه گوناگون استرالوپیتساین را ساختند. لوسی با سن ۳٫۲ می‌لیون سال، نخستین بار نیم‌قرن پیش کشف شده و نماد شناخته‌شده این گروه است.
استرالوپیتکوس سدیبا نزدیک‌ترین به انسان‌های بعدی
محققان تحقیقات را با استرالوپیتکوس سدیبا آغاز کردند که کمتر از دو می‌لیون سال پیش زیست می‌کرده. با بررسی نقاط اتصال ماهیچه‌های دست، شواهدی از بهره‌گیری از دستهمانند انسان آشکار شد؛ به‌ویژه ساختار عضلانی داخلی انگشت کوچک این گونه شباهت زیادی به ماهیچه‌های موجود در گونه‌های انسان بعدی دارد. در انسان‌های اولیه، انگشت کوچک در هنگام ساخت و بهره‌گیری از ابزار‌های سنگی، آرامش و استحکام فراهم می‌کرده است.
با وجود اینکه سدیبا یکی از آخرین استرالوپیتساین‌ها بوده و با برخی گونه‌های انسان هم‌زیستی داشته، محققان انتظار داشتند شباهت‌های خاصی با تبار انسان مشاهده کنند. نتایج نشان می‌دهد سدیبا اگرچه به اندازه گونه‌های بعدی انسان پیشرفته نبوده، اما به احتمال زیاد از دستان خود به روشی انسانی بهره می‌برده، به‌ویژه با تکیه بر انگشت کوچک برای انجام مأموریت‌های تکراری.
لوسی ترکیبی از ویژگی‌های می‌مون و انسان
با توجه به گونه کهن‌تر استرالوپیتکوس آفارنسیس (گونه لوسی)، محققان متوجه شدند که دست‌های لوسی با ویژگی‌هایی که بیش‌تر با گوریلا‌ها، شیمپانزه‌ها و اورانگوتان‌ها مطابقت دارد، ترکیبی از ویژگی‌های می‌مون‌های انسان‌نما و انسان را مشخص می‌کند. در گذشته فکر می‌شد آفارنسیس در تشکیل ابزار‌های سنگی ناتوان است، بنابراین نام او به عنوان خالق احتمالی ابزار‌های محوطه باستانی لومکوی (قدیمی‌ترین ابزار شناخته‌شده) رد شده بود.
هرچند محققان ابزار‌های باستانی را به‌طور کامل به لوسی و گونه‌اش نسبت نمی‌دهند، اکنون باور دارند استرالوپیتکوس آفارنسیس امکان‌پذیر توانایی تشکیل ابزار‌های ساده را داشته است. این گونه از دستان خود برای بالا رفتن از درختان بهره می‌برد که نشان می‌دهد دستان‌هایشان به اندازه کافی همه‌کاره بوده تا هم برای بهره‌گیری از ابزار و هم برای جابجایی درختی کارآمد باشد.
استرالوپیتکوس آفریکانوس الگوی مشابه آمیخته
سومین مدل برای استرالوپیتکوس آفریکانوس تشکیل شد و همانند آفارنسیس، ترکیبی از ویژگی‌های دستی می‌مون انسان‌نما و انسان را به نمایش گذاشت. بااین حال، محققان قادر به تعیین دقیق انواع رفتاری که این گونه می‌توانست انجام دهد، نبودند.
نتیجه‌گیری محققان
محققان در پایان می‌نویسند به‌طور کلی، نتایج ما مشخص می‌کند که استرالوپیتکوس سدیبا و آفارنسیس طبق معمول مجموعه‌ای از فعالیت‌ها را با دست انجام می‌دادند که شبیه (اما نه یکسان) با الگو‌های در دست گرفتن و کنترل ابزار در گونه‌های انسان بعدی است. این یافته‌ها شواهد جدیدی ارائه می‌دهند که برخی از گونه‌های استرالوپیتساین پیش از این به‌طور معمول توانایی‌های انسانی داشته‌اند، حتی اگر توانایی حرکتی دست آن‌ها به احتمال زیاد به اندازه انسان‌های بعدی نبوده باشد.