>> کشف جدید در دندانهای ۲۹ هزار ساله: شواهد پیرسینگ گونه در کودکان عصر یخبندان > تحقیقات ج

>> کشف جدید در دندانهای ۲۹ هزار ساله شواهد پیرسینگ گونه در کودکان عصر یخبندان > تحقیقات جدید بر روی باقیماندههای دندانی مربوط به ۲۹ هزار سال پیش، احتمال وجود سنت پیرسینگ گونه در میان کودکان و نوجوانان عصر یخبندان را تقویت کرده است. این یافتهها بر پایه مطالعهای در مجله باستانشناسی پارینه سنگی منتشر شده و نگاهی تازه به رفتارهای اجتماعی و آیینی انسانهای کهن فراهم آورده است.

تحلیل سایشهای غیرمعمول بر روی دندانهای مردم پاولو محققان با بررسی دندانهای باقیمانده از مردم پاولو، الگوهای سایشی عجیبی را بر روی سطوح بیرونی بکال (نزدیک به گونه) مشاهده کردهاند که با سایش طبیعی ناشی از جویدن غذا متفاوت است. این خراشها و فرسایشهای موضعی، به شدت شبیه به اثرات ناشی از استفاده از لابرت (زینتی که در سوراخ زیر لب پایین قرار میگیرد) هستند.

برخلاف تحقیقات پیشین که تنها فرضیههای کلی را مطرح میکردند، تحلیلهای تصویری دقیق و جدید محققان، مستندات قویتری برای اثبات این نظریه فراهم آورده است. نتایج نشان میدهد که این زینتها نه تنها باعث سایش سطح دندان میشدند، بلکه در درازمدت میتوانستهاند بر روی ترازبندی و ترتیب دندانها نیز تأثیر بگذارند.

پیرسینگ گونه؛ نماد گذار از کودکی به بلوغ مهمترین نکته این پژوهش، مشاهده این اثرات در دندانهای کودکان شش تا ده ساله و همچنین نوجوانان و بزرگسالان است. توزیع سنی این پدیده، محققان را به این نتیجه رسانده که پیرسینگ گونه احتمالاً بخشی از یک مراسم آیینی و نمادین برای نشان دادن ورود به سن بلوغ بوده است.

بر اساس این نظریه، کودکان در آستانه نوجوانی تنها در یک طرف صورت پیرسینگ میکردند، در حالی که در افراد بزرگسال شواهد وجود زینت در هر دو طرف گونه دیده میشود. این الگوی تدریجی، جنبه اجتماعی و فرهنگی عمیقی برای این سنت در میان جوامع پاولو را آشکار میسازد.

معما ناپیدا ماندن زینتهای فیزیکی با وجود شواهد قوی دندانی، محققان همچنان با چالشی روبرو هستند در هیچکدام از محوطههای دفن مردم پاولو، رد پای فیزیکی از این زینتها (مانند قطعات فلزی، استخوانی یا سنگی) یافت نشده است. محققان استدلال میکنند که این زینتها احتمالاً از مواد آلی و تجزیهپذیر مانند چوب، استخوان یا چرم ساخته شدهاند که در طول هزاران سال کاملاً تجزیه شدهاند.

همچنین احتمال وجود دارد که این اقلام با مردگان دفن نشده باشند، بلکه به عنوان امانت یا میراث به زندهماندهها باقی بمانند. بازتعریف ریشههای تاریخ بدنسازی این کشف، دیدگاه رایج را که پیرسینگ گونه را یک پدیده مدرن میداند، زیر سوال میبرد و ریشههای این سنت را به دهها هزار سال پیش بازمیگرداند.

این پژوهش نه تنها درک ما از زیباییشناسی کهن را گسترش میدهد، بلکه نشان میدهد که انسانهای عصر یخبندان از سیستمهای نمادین پیچیده برای بیان هویت، سن و وضعیت اجتماعی استفاده میکردند. >>