ایمپلنت پریما بینایی را به نابینایان برمی‌گرداند؛ رقیب نورالینک نتایج مثبت داد
برای سال‌ها افرادی که در این فرآیند شرکت کردند دید مرکزی خود را از دست داده بودند. دید مرکزی به افراد اجازه می‌دهد حروف، چهره‌ها و جزئیات را به وضوح ببینند. سلول‌های دریافت‌کننده نور در چشمان آن‌ها رو به زوال بود و کم‌کم دیدشان را تار می‌کرد.
به نقل از وایرد، با این وجود، پس از دریافت ایمپلنت چشمی آزمایشی در بخشی از یک کارآزمایی بالینی، برخی از شرکت‌کنندگان در مطالعه اکنون می‌توانند به اندازه کافی خوب ببینند که از روی کتاب بخوانند، بازی کنند و با وجود نابینایی جدول کلمات متقاطع را پر کنند. این شرکت رابط مغز و رایانه، مستقر در کالیفرنیا که این ایمپلنت را گسترش می‌دهد، نتایج اولیه را این هفته منتشر کرد.
وقتی مکس هوداک، مدیر عامل ساینس و رئیس سابق نورالینک، برای اولین بار ویدیویی از یک بیمار نابینا را دید که در می‌انه بهره‌گیری از ایمپلنت مشغول خواندن بود، حیرت‌زده شد. این امر باعث شد او در سال ۲۰۲۱ پس از ترک نورالینک شرکت خود را تاسیس کند و امسال این فناوری را به دست آورد.
این ایمپلنت که پریما نام دارد از یک تراشه مربع دو می‌لی‌متری تشکیل شده که با جراحی در زیر شبکیه، پشتی‌ترین بخش چشم، در یک عمل ۸۰ دقیقه‌ای قرار می‌گیرد. یک عینک مجهز به دوربین، اطلاعات بصری را ثبت می‌کند و الگو‌های نور مادون قرمز را بر روی تراشه، که دارای ۳۷۸ پیکسل انرژی نور است، تاباند. این تراشه که همانند یک صفحه خورشیدی کوچک عمل می‌کند، نور را به الگوی تحریک الک‌تریکی تبدیل کرده و آن سیگنال‌ها را به مغز می‌فرستد. سپس مغز آن سیگنال‌ها را به‌عبارت عکس تفسیر می‌کند و فرآیند دید طبیعی را شبیه‌سازی می‌کند.
تلاش‌های دیگران نیز برای بازگرداندن بینایی با تحریک الک‌تریکی شبکیه صورت گرفته است. این دستگاه‌ها توانسته‌اند لکه‌هایی از نور به نام فسفن را در می‌دان دید افراد شکل دهند که شبیه تابش‌هایی روی صفحه رادار است. آن‌ها برای پشتیبانی از مردم در شناختن اشیاء و افراد از طریق نقاط سفید کافی هستند، اما نتیجه شباهت کمی به دید طبیعی دارد.
نورالینک و برخی دیگر از شرکت‌ها تصمیم دارند چشم را به طور کامل دور بزنند و به جای آن قشر بینایی مغز را تحریک کنند.
هوداک می‌گوید که پریما با دیگر ایمپلنت‌های شبکیه در توانایی ارائه دید مناسب یا درک اشکال، الگو‌های و سایر عناصر بصری اشیاء متفاوت است. با این حال، آنچه کاربران می‌بینند، دید عادی نیست. آن‌ها رنگ نمی‌بینند. در عوض، آن‌ها یک عکس پردازش‌شده را با رنگ زرد می‌بینند.
در این کارآزمایی افراد مبتلا به آتروفی جغرافیایی که شکل گسترش‌یافته از تباه‌ی لکه زرد وابسته به سن است و علت از دست دادن تدریجی بینایی مرکزی می‌شود، ثبت‌نام کردند. افراد مبتلا به این عارضه همچنان دید محیطی دارند اما نقاط کوری در دید مرکزی خود دارند که خواندن، تشخیص چهره‌ها یا دیدن در نور کم را دشوار می‌کند.
در این بیماری، سلول‌های تخصصی به نام گیرنده‌های نوری در طول زمان دچار آسیب می‌شوند. گیرنده‌های نوری که در پشت شبکیه قرار دارند، نور را به سیگنال‌هایی تبدیل می‌کنند که به مغز ارسال می‌شود. گیرنده‌های نوری از بین می‌روند اما شبکیه تا حد زیادی حفظ می‌شود. در رویکرد ما، ایمپلنت جای گیرنده‌های نوری را می‌گیرد.
در این کارآزمایی، ۳۸ شرکت‌کننده اولیه ۶۰ ساله و بیش‌تر در بریتانیا و اروپا ثبت‌نام کردند، اما شش نفر قبل از پایان یک سال، مطالعه را ترک کردند. برای اندازه‌گیری بهبود در حدت یا وضوح بینایی، محققان از نمودار چشمی کلاسیک بهره گرفتند. داوطلبان با حدت بینایی متوسط ۲۰/۴۵۰ آغاز به کار کردند. حدت بینایی طبیعی ۲۰/۲۰ در نظر گرفته می‌شود و در ایالات متحده کوری قانونی با عدد ۲۰/۲۰۰ یا بدتر تعریف می‌شود.
پس از یک سال، ۳۲ نفری که در کارآزمایی ماندند، توانستند تقریبا پنج خط بیش‌تر در نمودار بینایی یا ۲۳ حرف را بخوانند، در مقایسه با آنچه در ابتدای مطالعه می‌توانستند که برای بهبود بینایی آن‌ها به طور متوسط تا ۲۰/۱۶۰ کافی بود. برخی از شرکت‌کنندگان حتی می‌توانند با بهره‌گیری از قابلیت بزرگنمایی داخلی ایمپلنت، با دقت ۲۰/۶۳ ببینند. در حالی که اکثر شرکت‌کنندگان پس از یک سال بهبود قابل‌توجه‌ی را مشاهده کردند، این روش درمانی برای پنج شرکت‌کننده اصلا فایده‌ای نداشت.
جیمز ویلند، مهندس زیست پزشکی و چشم‌پزشک در دانشگاه می‌شیگان که در این مطالعه شرکت نداشت، می‌گوید نتایج بسیار دیدنی هستند. با این حال، او یادآور می‌شود که داده‌های اولیه شامل این نمی‌شود که آیا شرکت‌کنندگان در می‌انه انجام وظایف بینایی در آزمایش از ویژگی بزرگنمایی بهره می‌بردند یا خیر. او می‌گوید که این مهم است چون روشن کردن کارکرد بزرگنمایی کاری است که کاربر باید به طور دستی انجام دهد و طبیعی بودن روال دیدن با ایمپلنت را کاهش می‌دهد.
این یک قدم رو به جلو برای پروتز‌های شبکیه است. سخنگوی ساینس کورپوریشن می‌گوید شرکت‌کنندگان می‌توانند در صورت نیاز، از ویژگی بزرگنمایی بهره ببرند، اما جزئیاتی در مورد تعداد دفعات بهره‌گیری از آن در طول دوره مطالعه ارائه نکرد.