طلوع شرق: چگونه به کودک بگوییم که سرطان دارد؟ راهنمای انجمن سرطان آمریکا
هنگامی که والدین از بیماری فرزندشان آگاه می‌شوند، احساساتی نظیر حس گناه، هراس، اندوه و حتی ناامیدی بر آن‌ها غلبه می‌کند و نگرانی این پیش می‌آید که آیا به فرزند بگویند و اصلا چطور به او بگویند که سرطان دارد.
وقتی چنین اخبار دردناکی به والدین داده می‌شود، طبیعی است که مضطرب شوند؛ اما باید اضطراب را مهار کرد، قوی و امیدوار ماند و دانستن این مطلب را حق فرزند بدانند و کوشیدند از راه درست به فرزندمان در مورد بیماری‌اش بگوییم.
فرزند شما حواسش به تک‌تک رفتار‌های شماست. مراقبت‌های افراطی، گریه‌های مداوم، پچ‌پچ کردن و چشمان وحشت‌زده شما نگران او می‌کند. لطفا بی‌تفاوت و آرام باشید؛ اگرچه سخت است اما امیدواری و تاب و تحمل شما است که بر فرزندتان تأثیر می‌گذارد و او را برای مبارزه با بیماری قوی می‌کند.
آیا به فرزندم بگویم که سرطان دارد؟
انتقال اخباری با این ماهیت، به ویژه به کودکان، کار ساده‌ای نیست، عمدتا به این علت که ما هرگز نمی‌خواهیم حامل خبر بد باشیم. به درد و رنج ناشی از دانستن اینکه کودکی به چنین بیماری جدی مبتلا شده، باید این نیاز را اضافه کنیم که به آن‌ها خبر دهیم چه اتفاقی می‌افتد.
به همین دلیل، طبیعی است که این حقیقت را پنهان کنید، بترسید یا ندانید چطور به فرزندتان بگویید که سرطان دارد. برای انجمن سرطان آمریکا، سن یک مسئله کلیدی در رابطه با چگونگی، زمان و نحوه خبر دادن به کودک در مورد بیماری است.
آن‌ها بسته به سطح رشد شناختی و عاطفی خود قادر به فهمیدن یک یا نوع دیگر از ارتباطات هستند. بسته به لحظه تکاملی که می‌گذراند، مغز آن‌ها برای پردازش اطلاعات آماده می‌شود.
مسئله مهم این است که حقیقت را به گونه‌ای بیان کنید که کودکان بتوانند بفهمند و خود را برای تغییراتی که در خانواده رخ می‌دهد آماده کنند.
اولین پیشن‌هاد این است که با متخصصانی که تشخیص را انجام داده‌اند تماس بگیرید. آن‌ها می‌دانند که چطور به شما راهنمایی کنند، و احتمالا شما بتوانید از خدمات روان‌شناسی و روانپزشکی بیمارستان مرجع خود بهره‌مند شوید.
با این حال، یک سری دستورالعمل‌های کلی نیز وجود دارد که بسته به سن فرزندتان می‌توانید به کار بگیرید.
مطابق بیانیه انجمن سرطان آمریکا، کودکان باید اطلاعات اساسی زیر را بدانند
درمان چطور خواهد بود؟
در کجای بدن آن‌ها قرار دارد؟
از آن به بعد چه اتفاقی می‌تواند بیفتد؟
نام سرطان چیست (لوسمی، تومور مغزی، سیستم عصبی مرکزی، لنفوم و غیره).
برای دادن این اطلاعات به فرزندتان، یک مکان امن و آرام، یک لحظه آرام انتخاب کنید و از حواس‌پرتی خودداری کنید. کودک ممکن است سوالاتی داشته باشد که برایشان جستجوی جواب است. برای پاسخ‌گویی زمان بگذارید و برای وقفه‌های احتمالی برنامه‌ریزی کنید تا از لحظات ناخوشایند جلوگیری کنید.
لطفا اگر در خانه هستید اجاق گاز را خاموش کنید. گوشی تلفن را در حالت بی‌صدا بگذارید. هر عامل احتمالی که ممکن است در آن نیم‌ساعت یا چند دقیقه‌ای که می‌خواهید با فرزندتان صحبت کنید مزاحم شود را مهار کنید.
این دقیقه‌ها تمام عشق، محبت، دقت و صبر شما را می‌طلبد. ممکن است امتحان کردن مجدد برایتان سخت‌تر باشد.
آهسته صحبت کنید و مطمئن شوید فرزندتان می‌فهمد چه می‌گویید، مضطرب و ترسیده نباشید. در می‌انه سخنان مقداری مکث کنید تا یقین حاصل کنید فرزندتان می‌فهمد چه می‌گویید.
کودکان با هم تفاوت دارند، این شما هستید که می‌دانید و تشخیص می‌دهید چطور مسئله را برای کودک باز کنید. محیط خانواده‌ای که کودک در آن بزرگ می‌شود نیز متفاوت است.
برخی از بچه‌ها سریع‌تر از دیگران می‌فهمند که چه اتفاقی برای آن‌ها می‌افتد. این طبیعی است. تلاش کنید زبان و ریتم اطلاعات را با ویژگی‌های خاص کودک خود تطبیق دهید.
انجمن سرطان آمریکا یک راهنمای کلی برای انتقال مطلب دشوار تدوین می‌کند
کودکان از ۰ تا ۲ سال
در این سن، کودکان در درجه اول با مطالب لمسی و بصری ارتباط برقرار می‌کنند. در نتیجه، فهمیدن مفهوم سرطان برای آن‌ها دشوار است. برای کودکان بین ۰ تا ۲ سال رایج است که از آمار و ارقام، دوره درمان، نام بیماری دور باشند.
چطور می‌توانید به آن‌ها توضیح دهید که چه اتفاقی دارد می‌افتد؟
با آن‌ها در مورد آنچه در لحظه در حال وقوع است صحبت کنید.
قبل از فرا رسیدن قرار ملاقات، در مورد مراحل و آزمایش‌های پزشکی با آن‌ها صحبت کنید.
به کودک خود اجازه دهید تا بداند که سوزن مقداری درد می‌کند و اشکالی ندارد که گریه کند.
این برای کودک آسایش‌بخش است که بداند شما همیشه در کنار او خواهید بود.
به آن‌ها بگویید چه زمانی در بیمارستان می‌مانید و چه زمانی به خانه برمی‌گردید.
به دنبال راه‌های دلنشین و سرگرم‌کننده برای دادن دارو به کودک‌تان بگردید.
می‌توانید از کتاب‌ها یا ویدیو‌هایی که فرزندتان دوست دارد پشتیبانی بگیرید و در طول درمان از آن‌ها بهره‌مند شوید.
مهم است که بر آنچه در این زمان اتفاق می‌افتد تمرکز کنید، چون ممکن است از آزمایش‌های پزشکی و درد‌هایی که ایجاد می‌کنند بترسند.
لازم است بچه‌ها نقش پزشکان را در جایگاه دوست و فردی که قرار است به آن‌ها در بهبود بیماری پشتیبانی کند بشناسند.
برای دادن این اطلاعات به فرزندتان، یک مکان امن و آرام، یک لحظه آرام انتخاب کنید و از حواس‌پرتی خودداری کنید.
کودکان از ۲ تا ۷ سال
در این سن، اگر از مفاهیم ساده بهره گرفته شود، کودکان قادر به فهمیدن سرطان هستند. آن‌ها با دقت به روابط علت و معلول آغاز به مشاهده و یادگیری می‌کنند و در نتیجه ممکن است بیماری را به گردن یک اتفاق خاص همانند نخوردن سبزی خود بیندازند.
به عنوان مثال این اتفاق برای من افتاد چون من کلم بروکلی‌ام را نخوردم.
در این سال‌ها نیز طبیعی است که کودکان در صورت دوری از والدین خود به علت آزمایش‌های پزشکی یا اقامت در بیمارستان حس ترس کنند.
چطور به فرزندانی در این مقطع سنی بگویید که سرطان دارد؟
به آن‌ها بگویید که هر وقت به شما نیاز داشته باشند در بیمارستان و خانه در کنار آن‌ها خواهید بود.
مطمئن شوید که کودک می‌فهمد که سرطان مجازات برای هیچ‌کدام از کار‌های او نیست.
یقین حاصل کنید که تیم مراقبت از کودک شما به خوبی با کودک رفتار می‌کند و به آن‌ها گزینه‌ها و پاداش‌هایی ارائه می‌دهد.
به کودک خود بگویید که به درمانی نیاز دارد که دردی را که حس می‌کند کم کند.
بگویید که مقصد دارو کمک به قوی‌تر شدن آن‌هاست.
روش‌ها، تکنیک‌ها و آزمایش‌ها را قبل از وقوع توضیح دهید. به آن‌ها بگویید که پزشکان گاهی روش‌های کمتر دردناکی برای انجام آزمایش‌ها دارند.
تلاش کنید از ساختار‌های ساده همانند برخی سلول‌ها خوب هستند و برخی بد برای آموزش سرطان بهره بگیرید.
می‌توانید به آن‌ها بگویید که بین سلول‌های حرفه‌ای رقابت وجود دارد.
اگر فرزند شما ۵ ساله است، به او بگویید که سرطان یک توپ کوچک است که در شما رشد کرده یا یک سلول دشمن است که در خون شما رشد می‌کند و ما با آن مبارزه می‌کنیم.
کودکان از ۷ تا ۱۲ سال
در این سن، خردسالان قادر به فهمیدن اساسی از مفهوم سرطان هستند. آن‌ها آن را بر پایه علائم خود و با اشاره به فعالیت‌هایی که انجام آن‌ها در قیاس با دیگر کودکان دشوار است، درک می‌کنند. آن‌ها می‌دانند که دارو‌ها به آن‌ها کمک می‌کند تا حس بهتری داشته باشند.
در این مرحله، ترس از درد برای آن‌ها نیز طبیعی است و این گمان وجود دارد که به منابع اطلاعاتی دیگر همانند مدرسه، تلویزیون یا این‌ترنت مراجعه کنند تا بفهمند چه اتفاقی برایشان می‌افتد.
چطور باید با آن‌ها صحبت کرد؟
سلول‌هایی که علت سرطان می‌شوند را به عنوان سلول‌هایی که مشکل ایجاد می‌کنند توضیح دهید.
به آن‌ها اجازه دهید بدانند که بدن آن‌ها دارای انواع مختلفی از سلول‌ها با ماموریت‌های گوناگون برای مراقبت است و سلول‌های مشکل برای سلول‌های خوب مشکل‌ساز می‌شوند. به همین علت است که آن‌ها تحت درمان هستند چون پزشک به آن‌ها کمک می‌کند تا با سلول‌هایی که مشکل ایجاد می‌کنند مبارزه کنند.
با آن‌ها صحبت کنید که چطور عادی است که عصبی شوید، از روش‌ها خسته شوید یا گریه کنید. اشکالی ندارد که چنین احساسی داشته باشند.
بررسی کنید که آیا آن‌ها اطلاعاتی در مورد سرطان در خارج از بیمارستان شنیده‌اند یا جستجو کرده‌اند و به نگرانی‌هایشان رسیدگی کنید. مهم است که مطمئن شوید خردسال اطلاعات دقیق دارد.
دکتر قهرمان بیماری شما است، او تنها فردی است که می‌داند، چون درون بدن شما را دیده است. این‌ترنت در مورد دیگران می‌داند، اما در مورد شما نه. اگر سوالی دارید، ما می‌توانیم در هر زمان با دکتر تماس بگیریم و آن‌ها به ما جواب خواهند داد.
در مورد نوجوانان، شفاف بودن در مورد تشخیص بسیار مهم است، چون در این مرحله آن‌ها تمایل به نگرانی در مورد عوامل گوناگون، به عنوان مثال عوارض جانبی درمان دارند.
از سن ۱۲ سالگی، نوجوانان اکنون قادر به فهمیدن مفاهیم پیچیده‌تر و فکر کردن به چیز‌هایی هستند که برای آن‌ها اتفاق نیفتاده است. آن‌ها با فانتزی بازی می‌کنند و به همین دلیل ممکن است سوالات زیادی برایشان پیش بیاید.
آن‌ها به بیماری خود از نظر علائم فکر می‌کنند و می‌فهمند که دارو‌ها در مبارزه با آن‌ها متحد هستند، اما ممکن است در مورد عوارض جانبی فیزیکی همانند ریزش مو یا نوسانات وزن نیز دلسرد باشند. علاوه بر این، آن‌ها ممکن است بخواهند در تصمیم‌گیری شرکت کنند.
چطور به فرزند نوجوان خود بگویید که سرطان دارد؟
تشخیص را به عنوان بیماری توضیح دهید که در آن سلول‌هایی وجود دارند که وحشی می‌شوند و در نتیجه خیلی بزرگ و خیلی سریع رشد می‌کنند. این سلول‌های وحشی توسط پزشکان به عنوان سرطانی شناخته می‌شوند و مانع کارکرد صحیح بدن می‌شوند.
درمان پزشکی سلول‌های سرطانی وحشی را از بین می‌برد و علائم ناپدید می‌شوند تا بدن مجدد به خوبی کار کند.
روش‌ها، آزمایش‌ها و عوارض جانبی آن‌ها را روشن کنید.
با نوجوان در مورد نگرانی‌ها، احساسات، افکار و ترس‌های او صحبت کنید.
بهتر است در مورد دانشی که دارید صادق باشید. می‌توانید بگویید چیز‌هایی وجود دارد که من نمی‌دانم، اما ما همیشه می‌توانیم سوالات خود را با پزشکان مطرح کنیم.
طبیعی است که این موقعیت‌ها بر ما غلبه کنند و یافتن راهی برای تمرکز روی آن‌ها و مقابله با آن‌ها برای ما دشوار است. متخصصانی وجود دارند که سال‌ها افراد را از طریق این نوع چالش‌ها راهنمایی می‌کنند، از جمله پزشکان، پرستاران، روانشناسان، مددکاران اجتماعی و غیره. ما شما را تشویق می‌کنیم که با آن‌ها تماس بگیرید.