تحقیقات نشان میدهد حیوانات نیز لهجههای جغرافیایی دارند

در یک مزرعه در جنوب ایران صدای گاوها شنیده میشود و اگر به شمال کشور سفر کنید، تفاوتی در آواز آنها حس میشود. اگرچه در نگاه اول این موضوع خندهدار به نظر میرسد، اما پژوهشهای علمی ثابت کرده است که حیوانات نیز مانند انسانها میتوانند لهجه داشته باشند.

گروهی از زبانشناسان و دامپزشکان تحقیقاتی بر روی گاوها انجام دادند که نشان میدهد این حیوانات بر اساس منطقه جغرافیایی خود، صداهای متفاوتی تولید میکنند. این تفاوتهای لهجهای بهویژه زمانی آشکار میشود که گاوها مدت طولانی در کنار هم زندگی کرده باشند. همانطور که انسانها با شنیدن لهجه فردی میتوانند منطقه او را حدس بزنند، گاوها نیز گویشهای محلی متمایز دارند.

پرندگان نیز از این قاعده مستثنی نیستند. تحقیقات بر روی گونههای مختلف پرندگان آوازخوان نشان داده که آوازهای آنها بر اساس زیستگاه و گروه اجتماعی دگرگون میشود. برای مثال، گنجشکان ساکن یک منطقه خاص نوعی آواز را تکرار میکنند که برای گنجشکان مناطق دیگر ناشناخته است. به عبارت دیگر، پرندگان نیز همانند انسانها زبان محلی خود را دارند.

اما چرا این پدیده رخ میدهد؟ برخی دانشمندان معتقدند که تفاوت لهجه در حیوانات ناشی از نیازهای ارتباطی محلی و تعامل با اعضای گروه است. برای مثال، گاوهایی که در مراتع باز و گسترده زندگی میکنند، صدای بلندتر و رساترتری دارند تا پیامهایشان به دیگر اعضای گله برسد. در مقابل، گاوهای مناطق جنگلی یا بسته، صداهای بمتر و متفاوتی تولید میکنند.

از منظر دیگر، این پدیده میتواند نشاندهنده سطح بالاتری از هوش اجتماعی در حیوانات باشد. تحول در صداها و تطبیق آنها با محیط یا گروه اجتماعی، دال بر توانایی یادگیری و انطباق است که پیشتر تنها به انسانها نسبت داده میشد.

این پرسش که آیا لهجه در حیوانات به معنای واقعی وجود دارد یا تنها یک تغییر ساده در فرکانس و شدت صدا است، همچنان مورد بحث قرار دارد. با این حال، نتایج این تحقیقات پنجرهای نوین برای درک عمیقتر ارتباطات میان حیوانات باز کرده است.