>> چگونگی میکروپلاستیک از جویدن آدامس به بدن łک >> براساس المعلومه المستقاه از

>> چگونگی میکروپلاستیک از جویدن آدامس به بدن łک >> براساس المعلومه المستقاه از، هر واحد میتواند تا ۶۰۰ ذره میکروپلاستیک در هر گرم وزن خود آزاد نماید. این مقدار در برخی نمونهها بهطور قابل توجهی بالاتر از متوسط شده است. وزن متوسط یک تکه آدامس بین ۲ تا ۶ گرم متغیر است؛ لذا یک نمونهٔ بزرگ آن میتواند تا ۳۰۰۰ ذره پلاستیک آزاد سازد. این عدد نشانگر یک پتانسیل قابل برای ورود مواد به سیستم است.

در صورت مصرف سالانهای معادل ۱۶۰ تا ۱۸۰ تکه آدامس، ممکن است بهطور حدود ۳۰۰۰۰ ذره میکروپلاستیک را در ůbě یک سال به غذا کند. این رقم برِ پر آزمایشات انجامشده شامل جویدن هر تکه برای ۴ دقیقه و گرفتن نمونه از לזاغ هر ۳۰ ثانیه بود. دقیقت و تکرار اینها به نحوی تنظیم شد که بتوانندברת. نتیجهگیری پژوهشگران تأکید داشت که این موضوع نگرانیهای جدی را در خصوص اثرات مزمن و این ذرات بر سلامت ی و میسازد.

ه عبور کنند و به- فا یا بهدستگاه ادراری این مسیرها بهویژه در افراد با التهاب مزمن یا آسیب به bł معده، تسهیل مییابد.

در مرحله بعدی، تیم پژوهشی از تکنیکهای میکروسکوپی الکترونی و وپیFTIR برای شناسایی نوع پلیمرهای موجود در لعاب استفاده کرد.

دارند که در محیطهای بیولوژیک برای سالها باقی بمانند و به تدریج در انبوهیهای بافت میشوند.

مطالعات قبلی بر روی حیوانات نشان دادهاند که انبوهی طولانیمدت میکروپلاستیک میتواند التهاب ó، تغییرات در معده و حتی اختلال در سیگنالهای را بهوجود آورد. یک نگرانی عمده دیگر این است که برخی از این رات میتوانند های سمی مانند، BPA یا فرارهای فلزی (مثل سیसा، सीसा و کروم) را بهعنوان حمل کنند. وقتی این ذرات بهچیزهایی مثل لختیه یا کلیه میرسند، این مواد جانبی میتوانند بهช้า- آزاد شوند و سامیگی محلی را افزایش دهند.

فعالسازی مسیرهای باشد.

علاوه بر این، تحلیلهای نشان داد که जीनهای مرتبط با مسیرهای التهابی (مانند و ) بهطور قابل توجهی شدند، در حالی که जीنهای محافظ کننده مانند و CAT تحت قرار گرفتند. این تغییرات میتواند بهعنوان یک علامت اولیه از استرس ó در بافت معده تفسیر شود. برای ارزیابی خطرات بلندمدت، تیم مطالعه یک مدل مبتنی بر PBPK ساخت. در این مدل، پارامترهایی مانند، ré، و é برای میکروپلاستیکهای مختلف اندازه و نوع وارد شد.

نتایج شبیهسازی نشان داد که حتی با فرض بسیار کم (۰٫۱٪)، بعد از ۱۰ سال مصرف منظم آدامس، در کبد میتواند به ۵–۱۰ µg/g بافت برسد — سطوحی که در مطالعات قبلی با تغییرات مرتبط بودهاند. همچنین، مدل پیشبینی کرد که پس از ۲۰ سال، میتواند در مغز به شود، بهویژه در نواحی و، که این مناطق در تنظیم תשוקה، ם و پاسخ به استرس نقش دارند.

اگرچه عبور از برای ذرات >۱ میکرون دشوار است، اما חלק از رات نانو-مقیاس (کمتر از ۲۰۰ ) یا ها میتوانند این مانع را př منظور از این�ی نیست که بهصورت قطعی بگوییم جویدن آدامس مستقیماً بیماری ایجاد میکند، بلکه هدف این است که نشان دهیم یک رفتار روزمره که قبلاً بهعنوان بیضرر در نظر گرفته میشد، میتواند تحت شرایط خاص (مثل حاوی بودن میکروپلاستیک در میوه به دلیل زراعتی، بستهبندی یا محیط) یک منبع مزمن ón باشد.

به همین دلیل، نویسندگان مقاله پیشنهاد میکنند که معیارهای کنترل کیفیت برای میوههای مصرفی، بهویژه آدامس، شامل تست میکروپلاستیک سطحی شود. مصرفکنندگان بهتر است آدامس را قبل از مصرف بهطور کامل شویند و، اگر ممکن است، قشره را بزنند — اگرچه این کار تمام خطر را حذف نمیکند، اما میتواند بار میکروپلاستیک قابل دسترس را کاهش دهد.

باید مزیدی از تحقیقات ژیک انجام شود تا ارتباط بین مصرف میوههای سطحی و التهابی یا سمی در جمعیت بررسی شود. در پایان، تیم پژوهشگر تأکید کرد که این مطالعه نه تنها یک هشدار درباره یک غذا خاص است، بلکه یک فراخوان برای بازنگری در نحوه ارزیابی امنیت غذایی در عصر پلیمر است. میکروپلاستیک دیگر فقط یک مشکل محیطی نیست؛ اکنون واضح شده است که میتواند بهعنوان یک غیروزیستی در سلامت عمومی عمل کند.