۴ پشیمانی همیشگی والدینی که فرزندان موفق دارند!_طلوع شرق

۴ پشیمانی رایج والدین فرزندان موفق بر اساس نظر محققان

به گزارش طلوع شرق، محققان پس از پرسش از والدینی که فرزندانشان در زندگی موفق شدهاند، به چهار پشیمانی مشترک رسیدهاند که اکثر این والدین آنها را تکرار میکردند. این والدین خواستار شدند تا اگر به گذشته برگردند، چه رفتاری را در قبال فرزندانشان تغییر دهند.

۱. تمرکز بیش از حد بر نمره و دستاوردهای درسی

بسیاری از والدین اعتراف کردند که بیش از حد بر نمرات و رتبههای مدرسه تمرکز داشتند. آنها اکنون معتقدند اگر دوباره به گذشته برمیگشتند، ترجیح میدادند فرزندانشان در محیطی غیرسنتیتر رشد کنند تا ساعات طولانی را در کلاسهای درسی گرانقیمت و بدون شادی سپری کنند. والدین فهمیدهاند که اگر به فرزندان اجازه میدادند ده هزار ساعت را برای یادگیری مهارتی که عاشقاش بودند صرف کنند، در شغلهای آینده موفقتر میشدند؛ در حالی که در گذشته این زمان را هدر دادن میدانستند.

۲. مداخله زیاد در کار و زندگی فرزندان

والدین پشیمان بودند که در زندگی و تصمیمات فرزندان خود بیش از حد مداخله کردهاند. اصطلاحاتی مانند والدین هلیکوپتری که بالای سر فرزندان میچرخند و والدین جاده صافکن که موانع را از پیش از راه بر میدارند، این نوع والدینی را توصیف میکنند. این والدین اکنون میگویند نباید مسیر را برای فرزندان راحت میکردند و باید اجازه میدادند بچهها خود مسائل را حل کنند، زیرا تابآوری کلید پیروزی است.

۳. عدم واگذاری مسئولیتهای خانگی

یکی دیگر از پشیمانیها عدم دادن مسئولیت به فرزندان در کارهای خانه بود. والدین میگویند باید بچهها را موظف میکردند تخت خود را جمع کنند، اتاقشان را مرتب نگه دارند، لباسشان را بشویند و در کارهای باغبانی و آشپزی کمک کنند. اگرچه والدین اغلب این کارها را خود انجام میدهند تا بار اضافهای به دوش بچهها نگذارند، اما محققان تأکید دارند که آشنایی با مسئولیت از کودکی، پایههای بلوغ و مسئولیتپذیری در بزرگسالی است.

۴. ترس از خطرپذیری و نوآوری

والدین پشیمان بودند که فرزندانشان را بیش از حد محتاط و ترسو کردهاند. آنها دائما به بچهها هشدار میدادند که مسیرهای امن و آشنای را پیش بگیرند و از ریسک کردن جلوگیری میکردند. اکنون این والدین درک کردهاند که بدون خطرپذیری نوآوری ممکن نیست و ترس از ناکامی مانع ریسک کردن میشود. آنها میگویند اکنون که میبینند فرزندانشان جسارت میکنند، از آنها افتخار میکنند.

در پایان، هیچ والدی کامل نیست و هر کدام بهترین کار ممکن را با و تلاش انجام میدهند؛ مهم این است که بچهها بدانند والدینشان آنها را دوست دارند و برایشان تلاش میکنند.